De Skeleton-serie is ontstaan vanuit een fundamentele vraag: kan het plexi-as, het residu van een eerder werk, teruggebracht worden tot een nieuwe, heldere grondstof, buiten de industriële keten om?
In samenwerking met experimentele werkplaatsen werd onderzocht of het materiaal opnieuw gesmolten en geëxtrudeerd kon worden tot transparante platen. In plaats van de verwachte helderheid ontstond iets anders: het granulaat smolt niet volledig, maar vormde strengen van samengesmolten korrels. Structuren die doen denken aan botweefsel of koraal. Wat begon als een technisch ‘mislukken’, werd een nieuwe beeldtaal. De Skeleton-serie bestaat uit drie werken waarin deze fragiele, skeletachtige vormen centraal staan, restanten die zich organiseren tot een nieuw lichaam.
Tegelijkertijd maakte dit proces de grenzen van circulair werken zichtbaar. Waar het idee van hergebruik eenvoudig lijkt, blijkt de praktijk complex en afgeschermd. Hoogwaardige recycling van PMMA (plexiglas) vindt plaats via gespecialiseerde processen zoals depolymerisatie, waarbij het materiaal wordt teruggebracht tot zijn oorspronkelijke monomeer . Deze technologieën zijn in handen van de industrie en vereisen gecertificeerde afvalstromen. Individuele teruglevering blijkt nauwelijks mogelijk; het materiaal wordt juridisch al snel als afval geclassificeerd en vraagt om een gereguleerde route via erkende verwerkers.
Wat zichtbaar wordt, is een paradox: het materiaal is overvloedig aanwezig en afkomstig uit fossiele reststromen, en zou daarmee een waardevolle grondstof voor de toekomst kunnen zijn, een vorm van ‘nieuw goud’. Tegelijkertijd is de toegang tot hergebruik complex, kostbaar en sterk gecontroleerd.
De Skeleton-serie beweegt zich precies in dit spanningsveld. Tussen controle en toeval. Tussen industrie en autonomie. Tussen wat verdwijnt en wat zich, onverwacht, opnieuw vormt.
Meer projecten
