Fluisteraars is een doorlopend, meerjarig kunstproject waarin vergankelijkheid, transformatie en de circulaire kracht van kunst centraal staan en waarbij verdwijnen en hergeboorte niet als eindpunten maar als schakels in een voortdurende cyclus functioneren.

Het project begon in 2019 met de installatie Clemenswerther Flüsterer, gerealiseerd in het kader van het Duits-Nederlandse samenwerkingsproject Grenzkultur op kasteel Clemenswerth (Sögel, DE). Drie levensgrote transparante plexiglazen dieren – een paard, een jachthond en een valk – vormden de kern. Deze dieren, voorzien van soundscapes (in samenwerking met Marinus Groen en het Media Art Festival Leeuwarden), symboliseerden de zintuigen en belichaamden de intieme verbinding tussen mens, natuur en jachttraditie. Het werk werd na afloop nogmaals gepresenteerd in Beeldenpark De Havixhorst (De Wijk, 2022, tentoonstelling Contrast).

Daarna koos Heebink bewust voor een drastische wending: de sculptuur werd ritueel vernietigd (zie projectbeschrijving Legacy). Het versnipperde plexiglas liet een residu achter: plexi-as. Dit materiaal werd de basis voor nieuwe werken – videoinstallaties, fotocomposities en performances – waarin uit restanten nieuwe betekenissen ontstonden. Kinderen groeven theekopjes op uit chaos, bergen werden opgebouwd uit resten, verlies transformeerde in spel. De film Fluisteraars (2024, in samenwerking met Saskia Jeulink) documenteerde dit proces en liet zien hoe vernietiging en vernieuwing elkaar wederzijds doordringen.

In 2024 kreeg het project nieuwe gedaanten, onder meer in de Rensenhut bij DIEP Emmen en in de fotoserie Pompeii Portretten (sudden death). Hier stond de spanning tussen verstilling, vergankelijkheid en hernieuwde aanwezigheid centraal.

Het project vindt zijn voorlopige voltooiing in een pelgrimage (2025–2026). Vanuit het atelier van de kunstenaar in Kolderveen wordt het plexi-as teruggebracht naar Madreperla in Milaan, de oorspronkelijke producent van het materiaal. Onderweg worden kleine buisjes met plexi-as en een QR-code — die toegang biedt tot films, beelden en documentatie — achtergelaten bij musea, kunstpodia en galerieën. Zoals Klein Duimpje kruimels strooide om de weg naar huis te vinden, zo laat Fluisteraars een spoor achter dat uitnodigt tot reflectie en herinnering. Uiteindelijk wordt het plexi-as in Milaan opnieuw omgesmolten tot plaatmateriaal, waarmee de cirkel van materie en betekenis zich sluit.

Fluisteraars is daarmee niet alleen een kunstwerk, maar een cyclus van luisteren, loslaten en opnieuw vormgeven. Het is een ode aan het tijdelijke, waarin verdwijnen ruimte schept voor transformatie en voortbestaan in nieuwe gedaanten.